Τον τελευταίο καιρό βρίσκω τον εαυτό μου, αρκετές φορές, σε αμυντική θέση απέναντι σε ορισμένους ανθρώπους. Ίσως μεγαλώνω, αλλάζω απόψεις και προτεραιότητες, ίσως το ότι έχω παιδιά και μεγάλο μέρος της ζωής μου κινείται με βάση το δικό τους μέλλον, όλα αυτά με κάνουν να κρατάω σε απόσταση ανθρώπους που δεν ταιριάζουν με τον δικό μου χαρακτήρα.

Πρόσφατα, ένα σχόλιο κάποιου σε κοινή παρέα, με έκανε να συνειδητοποιήσω, για άλλη μια φορά, ότι οι αποφάσεις που παίρνουμε ως οικογένεια και ως γονείς, είναι σωστές. “Το να παίζει το παιδί μου σε μία μεγάλη ακαδημία, σημαίνει ότι είναι καλός παίχτης και πρέπει να θεωρούμε και τον εαυτό μας τυχερό που το παιδί μας παίζει εκεί! Κι αν είναι δύσκολα ή ακόμα και αν κάποιες συμπεριφορές απέναντι του είναι σκληρές δεν πειράζει! Εξάλλου πρέπει να μάθει και το ίδιο το παιδί να είναι σκληρός χαρακτήρας! Και από την άλλη πώς θα ανεβεί “ψηλά” αν δεν παίζει σε μία μεγάλη ακαδημία; Από την ομάδα του χωριού του;;” είπε…

Αυτά τα λόγια, για μένα, ήταν άλλη μια απόδειξη ότι για πολλούς γονείς το να ξυπνάνε το πρωί και να καυχιούνται στους φίλους τους ότι ο γιος τους παίζει σε μεγάλη ακαδημία είναι το σπουδαιότερο πράγμα της ζωής τους! Ο καθένας -θα μου πει κάποιος και θα έχει δίκιο, δεν αντιλέγω- έχει τις δικές του απόψεις και τα δικά του “θέλω” για το παιδί του. Απλά δεν ταιριάζουν με τα δικά μου πρότυπα και γι’ αυτό προσπαθώ να τους κρατάω σε απόσταση…
Για μένα, το έχω ήδη πει εκατό φορές και θα το πω άλλες τόσες, το πιο σημαντικό είναι το παιδί να περνάει καλά. Να μπαίνει και να βγαίνει από το γήπεδο με χαμόγελο. Το αν παίζει σε μία μεγάλη ακαδημία ή στην ομάδα του χωριού -όσο είναι μικρά- δεν παίζει κανένα ρόλο.

Αν υπάρχει το μικρόβιο και η αγάπη του ποδοσφαίρου μέσα τους, κανένα παιδί δε θα χαθεί στην πορεία.

Προσπαθώ να αφήνω το παιδί μου να παίζει ποδόσφαιρο εκεί που τον κάνει χαρούμενο. Αυτό που με νοιάζει είναι να περνάει καλά. Δε με νοιάζει το σήμα στη φανέλα. Εκεί που περνάει καλά, στην πλατεία του χωριού, όπου το σήμα στη φανέλα δεν παίζει κανένα ρόλο!

Εκεί που μόνο τα “μπούμια”, το “σουτ με μίτο”, τα πρωταθληματάκια 2×2, το κυνήγι της μπάλας στο δρόμο και οι περαστικοί που σταματάνε και χαζεύουν το “ματς” των παιδιών με χαμόγελο νοσταλγίας… Αυτά είναι τα ωραία πράγματα…Αυτά πρέπει να προσφέρουμε στα παιδιά μας σε αυτήν την ηλικία καθώς τα υπόλοιπα θα έρθουν στην ώρα τους και κυρίως στην κατάλληλη ηλικία.

Αντιγόνη Ρήγα, soccermum.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here