Τότεναμ: Όταν η διοίκηση γίνεται ο χειρότερος εχθρός της ομάδας!
Υπάρχουν ομάδες που περνούν δύσκολες περιόδους και υπάρχουν ομάδες που τις δημιουργούν μόνες τους. Η Τότεναμ ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία και η ήττα από τη Σάντερλαντ ήταν απλώς η πιο πρόσφατη απόδειξη μιας κατάρρευσης που έχει βαθιές ρίζες.
Όλα ξεκίνησαν με μια απόφαση που με το πέρασμα του χρόνου αποδεικνύεται ολοένα και πιο λανθασμένη: την απόλυση του Άγγελου Ποστέκογλου.
Ο Ελληνοαυστραλός τεχνικός δεν ήταν απλώς ένας προπονητής — ήταν ο άνθρωπος που έδωσε στους «σπερς» φιλοσοφία, ταυτότητα και τελικά το τρόπαιο του Europa League. Ναι, η 17η θέση στην Premier League ήταν απογοητευτική, αλλά φαινόταν καθαρά ότι το πρωτάθλημα είχε τεθεί σε δεύτερη μοίρα υπέρ της ευρωπαϊκής πορείας. Η διοίκηση όμως δεν ήθελε να το δει έτσι.
Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα διοικητικό θέατρο του παραλόγου. Ο Ντάνιελ Λέβι έδειξε για άλλη μια φορά ότι λειτουργεί με αντανακλαστικά πανικού και όχι με στρατηγική σκέψη. Τρεις προπονητές μέσα στην ίδια σεζόν — ο Τόμας Φρανκ, ο Ίγκορ Τούντορ και τώρα ο Ρομπέρτο Ντε Τσέρμπι — με εντελώς διαφορετικές φιλοσοφίες και προσεγγίσεις. Το αποκορύφωμα της ειρωνείας; Ο Ντε Τσέρμπι να δηλώνει δημόσια ότι θέλει να εφαρμόσει ποδόσφαιρο στυλ Ποστέκογλου. Δηλαδή, απέλυσαν τον Άντζι και κατέληξαν να ψάχνουν… τον Άντζι.
Μέσα σε αυτό το χάος, οι παίκτες είναι φυσικό να έχουν χαθεί. Κάθε προπονητής φέρνει διαφορετικές απαιτήσεις, διαφορετικούς ρόλους, διαφορετική λογική. Το αποτέλεσμα είναι μια ομάδα χωρίς αυτοματισμούς, χωρίς συνοχή και χωρίς προσωπικότητα. Σε αρκετά παιχνίδια φέτος η εικόνα της Τότεναμ δύσκολα παραπέμπει σε ομάδα της Premier League.
Και τα νούμερα δεν αφήνουν περιθώρια για αισιοδοξία. Στην 18η θέση με 30 βαθμούς σε 32 αγωνιστικές, πίσω από Γουέστ Χαμ και Νότιγχαμ Φόρεστ, οι «σπερς» αγωνίζονται για την παραμονή τους στην κατηγορία. Μηδέν νίκες μέσα στο 2026. Πιθανότητα υποβιβασμού που αγγίζει το 45%. Αριθμοί που μιλούν από μόνοι τους.
Το πιο οδυνηρό όμως δεν είναι η βαθμολογία. Είναι το γεγονός ότι ο κόσμος της Τότεναμ βλέπει μια ομάδα που δεν αναγνωρίζει. Μια ομάδα που φοβάται αντιπάλους που παλιότερα αντιμετώπιζε χωρίς άγχος. Μια ομάδα που έχει χάσει και την αξιοπρέπειά της.
Αν η σεζόν καταλήξει με υποβιβασμό, κανείς δεν θα μπορεί να μιλήσει για ατυχία. Θα είναι η αναμενόμενη κατάληξη μιας σειράς αποφάσεων που τέθηκαν στην υπηρεσία του εγωισμού και όχι της λογικής. Η μοναδική ακτίνα φωτός παραμένει ο Ντε Τσέρμπι, ένας προπονητής με αποδεδειγμένες ικανότητες, αρκεί να του δοθεί ο χρόνος και η ησυχία που χρειάζεται. Δύο πράγματα που η Τότεναμ, δυστυχώς, δεν φαίνεται να ξέρει να προσφέρει.